De geschiedenis van Sète

 

De geschiedenis van Sète in het kort…

 

De eerste sporen van menselijk leven in Sète dateren uit het einde van de bronstijd, meer bepaald uit de latebronstijd II en III (1100-800 voor Chr.).

De overblijfselen, ontdekt in 1973, bevinden zich twee meter onder water in het bekken van de Thau, nabij de wijk Barrou.
Sporen van deze habitat zijn terug te vinden op kaarten uit de 18de eeuw.

We weten dat deze zone nog door de Romeinen werd bewoondna de verovering van Zuid-Gallië en tijdens de Keizertijd. De berg van Sète fungeerde als geografisch herkenningspunt en was een commerciële stopplaats voor de mediterrane beschavingen van Sicilië, Italië en Griekenland.

Sète was niet alleen een herkenningspunt en toevluchtsoord voor zeilers sedert de oudheid, maar ook een ideale locatie tot de bouw van de haven en de stad in de 17de eeuw. 
 
Tot het einde van de 17de eeuw woonden er heel weinig mensen, de berg was vrijwel onbewoond. Slechts enkele vissers van de nabijgelegen dorpen kwamen vissen aan de oevers van het meer van Thau.

De huidige Mont St. Clair was eveneens een toevluchtsoord voor kapers en piraten waaronder de bekendste piraat Barberoussette.  

 

Om de export van de producten uit de Languedoc te bevorderen, groeide het idee om een haven  te bouwen. Henri IV nam deze beslissing op 23 juli 1596, maar om verschillende redenen werd het project echter niet gerealiseerd.

Onder Lodewijk XIV, en op initiatief van zijn minister Colbert, startten de werken aan de pier en het uitgraven van het strand om de zee met het meer te verbinden op 29 juli 1666. Gewoonlijk wordt deze datum beschouwd als de oprichtingsdatum van Sète. De eerste stenen werden gelegd en vormden de eerste golfbreker die werd verlengd in de 18de eeuw.

De bevolking van de omliggende dorpen zoals Bouzigues, Mèze, Frontignan en Marseillan kwam in Sète werken. Stilaan werd in de eerste behoeften voorzien met het ontstaan van verscheidene winkels. Toen is de stad écht ontstaan.
Sedert de 18de eeuw verschenen in het landschap de ‘baraquettes’, kleine hutjes gebouwd met droge stenen. De traditie wou dat de families op zondag de berg beklommen en boven de dag doorbrachten. Door de jaren heen werd de baraquette een ware instelling met tradities en rituelen die deel uitmaakten van het leven van de inwoners van Sète.



 

toegankelijkheid
aandeel :